آخرین خبرها
خانه / صفحه اصلی / تغذیه ناسالم بلای جان مردم( پژوهشی پیرامون غذاهای صنعتی) (۱)

تغذیه ناسالم بلای جان مردم( پژوهشی پیرامون غذاهای صنعتی) (۱)

بسمه تعالی
پژوهشی درباره تغذیه ناسالم از سید ایمان موسوی
امروزه صنعتی سازی خوراکی‌ها به یک فرهنگ رایج و پذیرفته در تقریباً تمام کشورهای دنیا تبدیل شده است و بخش وسیعی از خوراکی‌ها توسط روش‌های صنعتی تولید می‌شوند، از پرورش دام و طیور به شیوه صنعتی گرفته تا تولید خوراکی‌های کاملاً مصنوعی مانند انواع بیسکویت‌ها، فرآورده‌های گوشتی، نوشابه‌ها و … همگی زیر مجموعه فرهنگ صنعتی سازی مواد غذایی هستند.
دلیل اصلی گرایش مردم جهان به این نوع خوراکی‌ها بیشتر از همه مقرون به صرفه بودن آن است. دلایل دیگری نیز از جمله هماهنگ سازی تغذیه با مدرنیسم و سود دهی اقتصادی بیشتر برای تولید کنندگان و … نیز مطرح است.
اما موضوعی که هرگز به عنوان هدف اصلی یا هدف مهم در این فرهنگ مطرح نبوده و نیست، موضوع سالم‌تر و مفیدتر بودن مواد غذایی است؛ هر چند که محققین طرفدار صنعتی سازی خوراکی‌ها توجیهاتی برای اثبات سالم بودن خوراکی‌های صنعتی بیان می‌کنند، اما به واقع هر عقل واقع نگری می‌تواند به وضوح تأثیرات مخرب مواد خوراکی صنعتی، مواد شیمیایی نگهدارنده، رنگ‌ها و اسانس‌های شیمیایی را بر سلامت مردم ببیند.
به سادگی می‌توان وضعیت جسمی، توان زیستی و سلامت عمومی را بین افرادی که به طور رایج از خوراکی‌های صنعتی و مصنوعی استفاده می‌کنند و کسانی که از خوراکی‌های ارگانیک و طبیعی استفاده می‌کنند مقایسه نمود. تفاوت آنقدر آشکار است که حتی بدون آمارگیری علمی و دقیق هم می‌توان در مورد این اختلاف قضاوت نمود.
اما به راستی دلیل این اختلاف چیست؟ و چه عواملی باعث شده که خوراکی‌های صنعتی تا این حد اثرات مخرب بر سلامتی انسان‌ها ایجاد کند؟
اگر دقیق و موشکافانه نگاه کنیم دلیل این اتفاق بسیار واضح است؛ در صنعتیسازی برای تولید یک محصول غذایی اهداف زیر به طور حتم باید دنبال شود:
۱٫       مقرون به صرفه بودن
۲٫       تولید انبوه
۳٫       ماندگاری بیشتر در بازار جهت فروش
۴٫       بسته بندی شکیل و ظاهری زیبا
۵٫       طعم، رنگ و بوی عامه پسند و جذاب
۶٫       قابلیت حمل و نقل
نکته جالب این است که هدفی مانند سلامتی مصرف کننده باید به روش‌های مختلف مانند بازرسی، نظارت‌های دقیق، آزمایش و اعمال قانون به صنعتگر تحمیل شود، در غیر این صورت موضوع سلامتی به راحتی نادیده گرفته می‌شود. اما موارد ۶ گانه فوق هرگز نادیده گرفته نمی‌شود، چرا که این نکات مبنای اصلی موفقیت یک صنعتگر مواد غذایی هستند!!!
برای این که یک صنعتگر بتواند تولیدات غذایی مقرون به صرفه‌ای را به طور انبوه به بازار عرضه کند مجبور است ارزانترین مواد اولیه ممکن را مورد استفاده قرار دهد و حتی برخی از تولید کنندگان از مواد مصنوعی جایگزین در تولیدات خود استفاده می‌کنند، مانند استفاده از اسانس میوه‌ها به جای آب میوه طبیعی یا رنگ مصنوعی به جای رب گوجه و استفاده از ضایعات به جای گوشت در محصولات گوشتی.
در بسیاری از محصولاتی که به نام آب‌میوه تولید می‌شوند در واقع به هیچ وجه آب میوه وجود ندارد و محصول مربوطه فقط ترکیبی است از آب، رنگ مصنوعی، اسانس میوه و شیرین کننده‌ها و طعم دهنده‌های مصنوعی! و متأسفانه این محصولات با مجوز خود وزارت بهداشت و با برچسب “صد در صد طبیعی!!! ” به بازار عرضه می‌شوند.
ماندگاری محصول غذایی و جلوگیری از تغییر طعم و رنگ هم از معضلات دیگر صنعتی سازی غذا است. به طور طبیعی اغلب، مواد غذایی در مدت کوتاهی یا فاسد می‌شوند یا رنگ و طعم خود را از دست می‌دهند. به طور مثال آب میوه‌ها چند ساعت پس از آبگیری رنگ پریده و غالباً قهوه‌ای رنگ می‌شوند و شکل ظاهری نامطلوبی به خود می‌گیرند، اما یک تولید کننده آب‌میوه باید محصول خود را چند ماه در بازار حفظ کند و در عین حال محصول وی رنگ جذاب و طبیعی اولیه خود را حفظ کند. این کار قطعاً به وسیله مواد شیمیایی صنعتی صورت می‌گیرد که امروزه به طور وسیع در صنایع غذایی استفاده می‌شوند. همچنین فساد میکروبی که به صورت گندیدگی، کپک و … مشاهده می‌شود و گاه ممکن است موجب مسمومیت‌های خطرناک برای مصرف کننده باشد که جلوگیری از این اتفاق هم نیازمند مصرف طیف وسیعی از داروها و مواد شیمیایی ضد قارچ و ضد میکروب در مواد غذایی است که اثرات دراز مدت آن‌ها بر بدن انسان هرگز در هیچ دانشگاهی یا آزمایشگاهی مورد تحقیق قرار نگرفته است و گاه بسیاری از تولید کنندگان از مواد شیمیایی غیر مجاز هم به دلیل ارزان‌تر بودن آن‌ها استفاده میکنند.
علاوه بر آن، استفاده از اسانس‌های سنتتیک، رنگ‌های مصنوعی، طعم دهنده‌ها، بهبود دهنده‌ها، قوام دهنده‌ها(استابلایز) و … برای افزایش جذابیت ظاهری، بازار پسندی و بهتر شدن رنگ و طعم و بافت محصول غذایی، در صنایع غذایی بسیار رایج است.
اسانس‌های صنعتی مواد شیمیایی‌ای هستند که بو یا طعمی مشابه برخی از خوراکی‌ها را دارند – البته تعریف اسانس در دارو سازی متفاوت است اما در اینجا تلقی عمومی از واژه اسانس را در نظر گرفته‌ایم – و تولید کنندگان، این مواد را به جای ماده غذایی واقعی در محصولات خود بکار می‌برند. صرف نظر از بی‌خاصیت بودن این مواد، عوارض و مضرات کوتاه مدت و بلند مدت و تأثیرات مخرب و سرطان‌زای آن‌ها و همچنین ترکیبات فرعی که از فرآیند تولید صنعتی به صورت ناخالص همراه با فرآورده اصلی وجود دارند، باید در نظر گرفته شود.
به غیر از اسانس‌ها و طعم دهنده‌ها، مواد دیگری در صنایع غذایی وجود دارد به نام تشدید کننده طعم. این نوع مواد شیمیایی تقریباً بدون طعم هستند، اما در برخی محصولات باعث می‌شوند که طعم آن ماده غذایی به صورت مصنوعی بیشتر از حالت عادی احساس شود. نمونه این مواد تشدید کننده طعم: مونو سدیم گلوتامات(نمک سدیم گلوتامیک) است که به طور وسیع در سوسیس، کالباس، سس، سوپ‌ها و فرآورده‌های گوشتی به کار می‌رود.
اسیدهای صنعتی: استفاده از اسیدهای صنعتی نیز در اغلب مواد غذایی به عنوان طعم دهنده و در برخی موارد، تسریع فعل و انفعالات شیمیایی رایج است. به طور نمونه می‌توان به اسید سیتریک، اسید استیک، اسید مالیک، اسید فسفریک، اسید تارتاریک، اسید لاکتیک، اسید اسکوربیک و … اشاره کرد.
رنگ‌های مصنوعی: مانند اسپارتام و ساخارین اسر سولفات یا مواد مشابه به منظور کاهش استفاده از شکر و قند طبیعی که پر هزینه‌تر هستند در صنعت رایج شده‌اند تا از این طریق هزینه ی ترمیم انبوه کاهش یابد. اسپارتام اثرات سرطان‌زایی شناخته شده به ویژه در مغز و معده دارد. برخی از شیرین کننده‌های مصنوعی به مرور زمان موجب بروز اختلالات عصبی مزمن و علائمی شبیه به ام.اس و صرع می‌شوند.
نگهدارنده‌ها: از مهم‌ترین و وسیع‌ترین طیف مواد شیمیایی مورد استفاده در غذاها هستند و امروزه تقریباً در تمام محصولات غذایی صنعتی به کار می‌روند. نگهدارنده‌ها یا از اکسید شدن و سایر فعالیت‌های شیمیایی طبیعی در غذا که موجب تغییر رنگ و فساد شیمیایی می‌شوند جلوگیری می‌کنند(آنتی اکسیدان) و یا فعالیت میکروارگانیسم‌ها مانند قارچ‌ها و باکتری‌ها و … را متوقف می‌کنند. بنابراین استفاده از این دسته مواد در صنایع غذایی اجتناب ناپذیر است چرا که تقریباً همه مواد غذایی به مرور زمان و برخی با سرعت بسیار زیاد دچار فساد میکروبی و شیمیایی می‌شوند، از طرف دیگر عوارض ناخواسته و اثرات زیان‌آور این مواد به ویژه در دراز مدت بسیار فاجعه بار شده است. اغلب این مواد سرطان‌زا هستند، طول عمر سلول‌های مهم بدن مانند کبد، سلول‌های عصبی مغز، بافت‌های استخوانی و … را کاهش می‌دهند و موجب تخریب بافت‌های مهم بدن می‌شوند و در کل سلامتی مصرف کننده را به خطر می‌اندازند.
در اینجا به تعدادی از مواد نگهدارنده رایج در صنایع غذایی ایران اشاره می‌کنم:
۱٫        بنزوات سدیم: ضد فساد و پایدار کننده‌ای است که در کنسروها، کمپوت‌ها، آبمیوه‌ها و … به کار می‌رود و عوارض سرطان‌زایی و کبدی وخیمی دارد.
۲٫       پروپیونات کلسیم
۳٫      سوربات پتاسیم: در اغلب سس‌ها و محصولات بسته بندی استفاده می‌شود.
۴٫       هیدروکسی تولوئن بوتیله (BHT): که نوعی آنتی اکسیدان است و در روغن‌های مایع، چیپس، ماکارونی و … به کار می‌رود.
۵٫      ترشری بوتیل هیدروکینون (BHTQ): آنتی اکسیدان مشابه مورد قبلی است.
۶٫       متابی سولفیت سدیم: نگهدارنده محصولات گوشتی، میگوی منجمد، ماست و … .
۷٫      نیتریت و نیترات سدیم: نگهدارنده معروف سوسیس و کالباس و محصولات فرآوری شده گوشتی هستند. نیتریت‌ها و نیترات‌ها محصول نهایی تخریب و فساد پروتئین‌ها هستند و از مواد اصلی تشکیل دهنده ادرار محسوب می‌شوند. سمّیت و سرطان‌زایی این مواد کاملاً اثبات شده است، ولی در فرآورده‌های گوشتی به این دلیل که مانع از کپک زدن می‌شوند و همچنین رنگ قرمز در محصول تولید می‌کنند بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند.
۸٫      بهبود دهنده‌ها و امولسیفایرها:
این مواد در ترکیبات شیمیایی موجود در مواد غذایی مداخله کرده و خواص فیزیکی و شیمیایی آن‌ها را تغییر می دهند؛ به عنوان مثال چسبندگی اجزاء را کاهش می‌دهند یا باعث پراکندگی مولکول‌ها به ویژه چربی‌ها در آب می‌شوند. هدف از به کار گیری این مواد، بهبود کیفیت ظاهری مانند حالت بافت، نرمی، کشسانی، پُف، رنگ، مقاومت، شکل پذیری و … است. از انواع بهبود دهنده‌ها و امولسیفایرها می‌توان به بی کربنات سدیم، پرو فسفات سدیم، گلوتن استیثین هیدروکلراید، دی سدیم استات و انواع دی گلیسیریدها و مونوگلیسیریدهای صنعتی اشاره کرد.
۹٫       استابلایزرها (قوام آورها):
گروه دیگری از مواد شیمیایی و صنعتی هستند که به منظور افزایش غلظت و قوام بسیاری از محصولات مانند بستنی‌ها، خامه صنعتی، شیر پاستوریزه، ماست و سایر فرآورده‌های لبنی، بیسکوییت و کیک، برخی از آبمیوه‌ها و نوشیدنی‌ها، سوسیس و کالباس و … به کار می‌روند. هر چند برخی از استابلایزرها پایه گیاهی یا جلبکی دارند و برخی دیگر کاملاً سنتتیک و شیمیایی هستند، ولی در کل این مواد علاوه بر این که طبیعت ماده غذایی را تغییر می‌دهند و از تعادل طبیعی خارج می‌کنند، مانند سایر مواد شیمیایی صنعتی عوارض کوتاه مدت و بلند مدت ویژه خود را دارند و از انواع استابلایزرهای موجود در بازار می‌توان به سی ام سی، کاراگینان، آگاد، گوارگام، ژلاتین و پکتین اشاره کرد.
همانطور که مشاهده می‌شود انواع مواد شیمیایی به عناوین مختلف در مواد غذایی رایج و پر مصرف مردم به کار می‌روند و بسیاری ار تولید کنندگان، محصولات خود را با برچسب‌های دروغین با عنوان‌های صد در صد طبیعی، بدون مواد نگهدارنده و غیره به بازار عرضه می‌کنند بدون این که هیچ نهادی با چنین دروغ‌هایی از راهکارهای قانونی برخورد کند و متأسفانه تبلیغات و فروش و استفاده از این مواد چنان آزاد و راحت و بی حد و مرز است که حتی مواد شیمیایی غیر مجاز و آن‌هایی که عوارض کاملاً شناخته شده دارند نیز به راحتی مورد تبلیغ و فروش قرار می‌گیرند.
به آگهی‌های تجاری زیر که مشابه آن‌ها در سایت‌های اینترنتی و بولتون‌های تبلیغاتی فراوان است دقت کنید:
·         تأمین مواد اولیه کارخانجات صنایع غذایی: انواع استابلایزر، شیر خشک ایرانی و خارجی، اسانس‌های سنتزی و انواع امولسیفایر برای تولید ماست، کشک، دوغ و …
·         انواع اسپارتام و اسنویا چینی و اروپایی با نازلترین قیمت برای کارخانجات مربا، آبمیوه، نوشابه، تولید شیرینی و کلیه تولید کنندگان مواد غذایی … انواع استابلایزر برای رفع مشکل بریکس و غلظت اسنویا و اسپارتام با قدرت حل شوندگی زیاد …
چنین آگهی‌هایی آن چنان در فضای اینترنتی فراوانند که با یک وبگردی کوتاه در سایت‌های مربوطه به ده‌ها مورد از این گونه آگهی‌ها برخورد می‌کنیم و این نشانه فاجعه بار سیطره مواد شیمیایی ساخته دست بشر بر طبیعت و مواد غذایی طبیعی است که موجب شده سلامتی مردم به ویژه نسل جوان این چنین به مخاطره بیفتد.
در حالی که اغلب کشورهای پیشرفته جهان در حال کم کردن مصرف مواد شیمیایی و محدود کردن روش‌های صنعتی تولید مواد غذایی هستند و گرایش شدیدی به محصولات بایو و ارگانیک پیدا کرده‌اند، اما هنوز در کشورهای در حال توسعه مانند ایران، استفاده از این مواد بسیار رایج است و هر روز رواج بیشتری می‌یابد و اگر خوب دقت کنیم به سادگی می‌بینیم که در چند دهه اخیر که صنایع غذایی در ایران گسترش یافته، تا چه حد فراوانی سرطان‌ها و بیماری‌های خود ایمنی و همچنین بیماری‌های عروقی و دیابت افزایش پیدا کرده است. حال خوراکی‌های ناسالم و آسیب رسانی را که با همین دیدگاه در فرهنگ غذایی مردم رایج شده یک به یک بررسی می‌کنیم:
۱٫        روغن‌های صنعتی: یکی از مخرب‌ترین و بیماری‌زاترین موادی است که متأسفانه امروزه مردم، به طور بسیار رایج و وسیع مورد استفاده قرار می‌دهند. این روغن‌های غیر طبیعی از نظر اطباء طب ایرانی یکی از اصلی‌ترین عوامل بیماری‌های قلبی– عروقی، سرطان‌ها، کبد چرب، چاقی، رسوبات مفصلی و بسیاری از بیماری‌های خطرناک دیگراند. افرادی که از این روغن‌ها مصرف می‌کنند، غالباً دچار مشکلات و بیماری‌های مزمن و خطرناکی هستند و چندان از نعمت سلامتی برخوردار نیستند. خستگی، کسالت، چاقی‌های غیرطبیعی، لک و جوش صورت، بیماری‌های مفصلی، دیابت و … از عوارض شایع در این گونه افراد محسوب می‌شود، به ویژه در کسانی که از روغن‌های مایع استفاده می‌کنند این عوارض شایع‌تر است. روغن‌های هیدروژنه(جامد) بیشتر موجب بروز گرفتگی عروق قلب می‌شوند و کبد چرب و سرطان‌ها بیشتر در افرادی که روغن‌های مایع مصرف می‌کنند قابل مشاهده است. روغن‌های مخصوص سرخ کردن به طور فاجعه باری از سایر روغن‌ها خطرناک‌ترند و آلودگی‌های بیشتری را وارد بدن انسان می‌کنند.
با وجود دفاع و حمایت فراوانی که جامعه پزشکی و سازمان‌های قانونی از روغن‌های صنعتی به ویژه روغن مایع می‌کنند، اطباء و اساتید طب ایرانی و طب سنتی، هرگز به این روغن‌های غیرطبیعی اعتماد نکرده‌اند و همواره مصرف آن‌ها را منع نموده‌اند. طب اروپایی و نمایندگانش در ایران، تلاش فراوانی در توجیه علمی مصرف این روغن‌ها می‌کنند و با تبلیغات فراوان این مواد را مفید و حتی تضمین کننده سلامت معرفی می‌کنند، اما اثرات فاجعه بار مصرف این روغن‌ها به ویژه در ایران، یافته‌های علمی و تبلیغات اروپائیان را به شدت به چالش کشیده است. از زمان شیوع و رواج مصرف این روغن‌ها، کشنده‌ترین و خطرناک‌ترین بیماری جهان یعنی گرفتگی عروق قلب و پس از آن سرطان، نه تنها در ایران نسبت به زمانی که مردم روغن‌های بومی مصرف می‌کردند کاهش نیافته بلکه افزایش فجیع آمار این بیماری‌های خطرناک حتی خود مسئولان بهداشت و درمان را نیز به تعجب واداشته است. در صورتی که ادعای طب اروپایی هنگام ترویج این مواد سمّی این بود که چون این روغن‌ها فاقد کلسترول هستند پس خطر سکته‌های قلبی را کاهش می‌دهند، اما با رواج این روغن‌ها و حذف روغن‌های بومی سرشار از کلسترول، هیچ نشانه‌ای از کاهش سکته‌های قلبی رؤیت نشد، بلکه رواج و شیوع بیشتری هم یافت! مسئولان و پزشکان این فاجعه را به وجود ایزومر ترانس و اسیدهای چرب اشباع شده در روغن‌های صنعتی جامد نسبت دادند و با این کار اشتباه خود را توجیه کردند و در جبران این خطای بزرگ روغن‌های مایع اشباع نشده به بازار آمدند. اما باز هم هیچ نشانی از کاهش آمار بیماری‌های قلبی مشاهده نشد و همچنان مرگ و میرهای ناشی از این عارضه رو به افزایش گذاشت. علاوه بر آن روغن‌های مایع به دلیل وجود مواد شیمیایی نگهدارنده‌ای که به ناچار برای جلوگیری از فساد (اکسیداسیون پیوندهای دوگانه) به آن‌ها اضافه می‌شود، باعث افزایش آمار سرطان و کبد چرب و … نیز شدند. اما با وجود این افتضاح علنی و آشکار، باز هم پزشکان و مسئولان بهداشت و درمان به اشتباه خود اعتراف نمی‌کنند و حاضر به پذیرش حقیقت نیستند و در این میان، مردم دسته دسته قربانی این اشتباه و سودجویی و ناآگاهی عده‌ای می‌شوند و هر روز هزاران نفر به دلیل نابخردی‌ها و نادانی‌های طب اروپایی و نمایندگان آن در ایران به کام مرگ فرو می‌روند.
دلایلی که می‌توان با استناد به آن‌ها روغن‌های صنعتی را مضر و عامل بیماری‌های مزمن فرض نمود عبارتند از:
·         شیوه استخراج روغن‌های صنعتی و استفاده از مواد شیمیایی کاتالیزور و واسطه در فرآیند روغن کشی مانند گاز هگزان که باعث بروز تغییرات مخرب و سرطان‌زا در روغن‌هاست.
·         فرآوری روغن‌ها: بسیاری از تغییرات مصنوعی که در صنعت برای پایدار سازی تغییر طعم و بوی نامطبوع روغن، تغییر رنگ، مقاوم سازی در مقابل حرارت و فساد و … اعمال می‌شود به وسیله مواد شیمیایی انجام می‌شوند و این مواد به مرور زمان آسیب‌های جدی به کبد و سایر بافت‌های بدن وارد می‌کنند، به ویژه در روغن‌های مایع به دلیل وجود اسیدهای چرب اشباع نشده(پیوندهای دوگانه) که بسیار ناپایدار هستند، جهت جلوگیری از فساد سریع روغن در مقابل نور و حرارت و مرور زمان به ناچار مواد افزودنی نگهدارنده زیادی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به طور مثال ماده شیمیایی BHTQ(ترشیو بوتیل هیدروکینون) و BHT(بوتیل هیدروکسی تولوئن) از نگهدارنده‌هایی هستند که جهت جلوگیری از اکسیداسیون روغن‌های مایع به آن‌ها افزوده می‌شوند.
·         تقلب!: بخش عمده‌ای از روغن‌های صنعتی از مواد ارزان قیمت و بی کیفیت وارداتی مانند روغن پالم، پارافین و … تشکیل می‌شوند که پس از فرآیند روغن کشی به روغن‌ها اضافه می‌شوند تا روغن با قیمت پایین‌تر و مقرون به صرفه‌تر وارد بازار شود (بسیاری از شاهدان حتی وجود مواد خطرناک‌تر مانند روغن‌های تصفیه در روغن خوراکی را گزارش کرده‌اند) در غیر این صورت قیمت نهایی روغن‌های تولید شده بسیار بالا خواهد بود و هرگز تولید کنندگان نمی‌توانند روغن خوراکی مقرون به صرفه تولید کنند.
·         اصلی‌ترین و معتبرترین سندی که می‌توان با اشاره به آن روغن‌های صنعتی را مضر و مخرب دانست، تأثیر فاجعه بار مصرف این روغن‌ها در افرادی است که از آن استفاده می‌کنند. رواج بیماری‌های کشنده‌ای از جمله گرفتگی عروق قلب، سکته‌های مغزی، کبد چرب، سرطان و … حتی در افراد کم سن و ورزشکار و پر تحرک مؤید اصلی این مدعی است. تقریباً همه کسانی که مبتلا به عارضه کبد چرب هستند از روغن‌های مایع استفاده می‌کنند.
۲٫       سوسیس و کالباس: یکی از فاسدترین خوراکی‌هایی است که خصوصاً در بین نسل جوان طرفدارانی دارد. از طرفی در دسترس بودن و مصرف آسان و از طرف دیگر کلاس اروپایی داشتن آن از دلایل عمده گرایش این قشر از جامعه ایران به سمت این خوراکی آلوده و بیماری‌زا است.
سوسیس و کالباس به دلایل زیر خطرناک و بیماری‌زا است:
·         در ساخت سوسیس و کالباس از نامرغوب‌ترین مواد از جمله گوشت‌های منجمد وارداتی معلوم‌الحال، گوشت دام‌های بیمار و آلوده به داروهای غیر مجاز، لاشه حیوانات تلف شده به دلیل بیماری یا حوادث، ضایعات مرغ فروشی‌ها، ضایعات کشتارگاه‌ها که شامل موادی است که هرگز تصور خوردن آن را نیز نمی‌کنیم.
·         علاوه بر گوشت و ضایعات، درصدی از بافت سوسیس و کالباس را موادی همچون نان خشک (که می‌تواند دارای کپک خاکستری و سم معروف افلاتوکسین باشد)، کنجاله سویا (که از نظر طب ایرانی بسیار مضر و فاقد سلامتی است) و مواد بی ارزش و آلوده دیگر تشکیل می دهد.
·         برای جلوگیری از کپک زدن و فاسد شدن سوسیس و کالباس در بازار، به ناچار باید از مواد ضد کپک و نگهدارنده بسیار قوی استفاده نمود، چرا که گوشت و فرآورده‌های گوشتی به سرعت تجزیه شده و فاسد می‌گردند. یکی از این مواد ضد کپک و نگهدارنده خطرناک نیتریت نام دارد.
نیتریت‌ها که خود از تجزیه و فساد پروتئین‌ها به وجود می‌آیند، یکی از مواد اصلی ادرار انسان هستند که به دلیل اثرات سمی آن برای سلول‌های بدن، از طریق کلیه‌ها دفع می‌شوند.
نیتریت سدیم و نیترات سدیم که به تشدید طعم و رنگ سوسیس و کالباس کمک می‌کنند و مانع از رشد باکتری‌ها و سم بوتولین می‌شوند، طی گوارش نوعی ماده سرطان‌زا تولید می‌کنند.
·         طعم دهنده‌ها و بهبود دهنده‌های شیمیایی متعددی که به این فرآورده غیر بهداشتی افزوده می‌شوند، خود می‌توانند عامل ایجاد سرطان و بیماری‌های مزمن و سیستمیک در بدن باشند (هر چند که متأسفانه این مواد از نظر وزارت بهداشت مورد تأیید هستند!!)
۳٫       سویا
دانه سویا از آن جا که بومی منطقه ایران نیست باید مورد بررسی و تحقیق قرار گیرد. باید از نظر روش کشت، کودهای شیمایی، هورمون های رشد و روش نگهداری کاملاً مورد کاوش قرار گیرد و بلاخره روشن شود که با مزاج ایرانی ها سازگار می باشد یا نه! کنجاله سویا نیز بدلیل آن که همان فرایند تهیه روغن را طی می کند از نظر طبی سنتی مورد تأیید نمی باشد. باید توجه کرد که تبلیغات مربوط به تفاله سویا که گفته شده دارای خواص گوشت می باشد بکلی بی اساس و تنها برای فروش این اقلام مضرّ بکار می رود. روشی که متأسفانه صاحبان سرمایه با کمک برخی از مسؤلین بهداشت و علوم تغذیه برای افزایش سود اقتصادی همیشه از آن بهره می برند
۴٫       لبنیات پاستوریزه: تقریباً تمامی فرآورده های لبنی پاستوریزه به دلایل زیر مضرّ و بیماری زا هستند:
·         در بدو ورود شیر به کارخانه، ابتدا تمام یا بخشی از چربی شیر گرفته می‌شود و شیر بدون چربی(اسکیم) پس از فرآیند پاستوریزاسیون و … به وسیله روغن پالم، مارگارین‌ها و مواد ناسالم دیگر دوباره چرب می‌شود و ماده‌ای به نام استابلایزر R.R.Pحالت غلیظ و ظاهراً چرب و با قوام به شیر می‌دهد.
اولاً شیر کم چربی به دلیل حذف قوای صفراوی آن تبدیل به ماده‌ای سرد و بلغمی شده و باعث بروز امراض بلغمی، بی‌حالی، کسالت و … می‌شود. از سوی دیگر بدلیل جدا کردن چربی طبیعی از آن برای بیماری های اتوایمیون و آسم و حساسیت های پوستی بسیار مضرّ می باشند. شیر پاستوریزه برای صاحبان مزاج خشک و سوداوی بسیار بد است. دوماً چربی صنعتی و مصنوعی که به شیر اضافه می‌گردد، از طرفی عوارض فاجعه بار مخصوص به خود را دارد و از طرفی دیگر نمی‌تواند نقش چربی طبیعی را در متعادل کردن قوای بلغمی شیر ایفا کند.
·         در ساخت خامه‌ها در حد وسیع از خامه مصنوعی که نوعی پودر شیمیایی است همراه با شیر خشک و … استفاده می‌شود. این نوع خامه تقلبی به ویژه در قنادی‌ها و صنایع شیرینی‌پزی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
علاوه بر آن خامه‌های تولید شده، به وسیله استابلایزر و پایدار کننده، حالت غلیظ و چرب  به خود می‌گیرند که همه این دستکاری‌های شیمیایی باعث می‌شود این ماده از حالت طبیعی و سالم خود دور شده و تبدیل به خوراکی غیرطبیعی و ناسازگار با سلامتی گردد.
·         ماست‌های پاستوریزه نیز علاوه بر وجود همه مشکلات فوق، حاوی مقدار زیادی شیر خشک و مواد سفت کننده و چرب کننده مصنوعی مانند روغن پالم و چربی‌های صنعتی دیگر هستند.
·         بخش زیادی از کره‌های پاستوریزه را مارگارین که نوعی چربی بسیار غیر طبیعی و بیماری‌زا است تشکیل می‌دهد. بتاکاروتن از رنگ‌های مصنوعی است که برای تولید رنگ کره به آن افزوده می‌شود. استابلایزر و امولسیفایر نیز برای سفت و یکنواخت شدن بافت کره لازم است.
ادامه دارد……

منبع : سایت پیک شفاء

درباره‌ی طب نبوی

حیدر رحمانپور متولد1345 لیسانس زبان و ادبیات عرب پژوهشگر طب نبوی ، مشاور تغذیه قرآنی دارای گواهینامه طب سنتی وکارور گیاهان دارویی . عضو موسسه تحقیقات حجامت ایران

۲ نظر

  1. باتشکر ازسایت خوبتان،یه سوال داشتم، برا سرخ کردن میشه از روغن حیوانی محلی استفاده کرد؟ یااین روغن تحمل حرارت راندارد؟

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد


نُه + 1 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

بالا